|
ฉันมองเห็นลมหายใจสุดท้ายของพ่อ หมดสิ้นไปแล้วกับร่างกายของพ่อ เนื้ออุ่นที่ไม่ไหวติง เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตที่ฉันได้มีโอกาสใส่ถุงเท้าให้พ่อ ความทรงจำที่ไม่อาจลืม ฉันไม่รู้ว่าที่ผ่านมาฉันกำลังแบกรับสิ่งใดไว้บนบ่าเล็กๆ ไม่รู้แม้กระทั่งเสียงหัวเราะของฉันใช่เสียงหัวเราะจริงหรือเปล่า การได้อยู่กับพ่อมาตลอดเกือบปีทำให้ฉันไม่มีน้ำตานองเอ่อเหมือนเมื่อยามเป็นเด็กเล็กที่เสียใจต่อทุกสิ่ง คิดเอาไว้ว่าเสร็จงานฉันจะเก็บน้ำตาแอบไปร้องไห้ลำพังคนเดียว
"พ่อรักลูกทุกคนนะ" เสียงที่แหบพร่าเสียงนั้นยังคงก้องดังอยู่ในใจ ขอบคุณพ่อที่ให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่พวกเรา
|
Comments
|
|
|
|
|
|
|
|
|
